The Rebelle blog

हळूहळू मनावरचा ताण सैल झाला. उन्हात बसले, हसले, काही जुन्या गोष्टी आठवल्या. क्षणात सकाळपासून दाटून आलेलं मळभ दूर झालं. आधी छातीत धडधडलं, हात थरथरले, मग काहीतरी माझ्या आत निवळलं. आपल्या मनाला सतत एखाद्या टॉनिकची गरज असते. ते टॉनिक मी बऱ्याच दिवसांत प्यायले नव्हते म्हणून हा सगळा उहापोह. शब्दांमध्ये काय विलक्षण सामर्थ्य असतं! माझ्या मनाला उभारी देणारे, त्याला मोकळं करणाऱ्या मैत्रिणी भेटल्या. क्षणात किती बदल झाले. माझ्या खांद्यांवर एक अनामिक ओझं मी वाहत होते, ते हलकं होत गेलं. आपला आनंद, मनःशांती आपण स्वतः शोधावी लागते. विनाकारण विचारांचं ओझं आपण घेऊन फिरत राहतो.  ऊन जसजसं वाढत गेलं, तसे मनातले दुःख वितळत गेले. आपल्या अवतीभवती किती सुंदर जग आहे. आपण सगळं विसरून केवळ स्वतः मध्ये रममाण होत जातो आणि मग त्या सातत्याचा देखील कंटाळा येत राहतो. नवीन काहीतरी करण्याची उर्मी विरून जाते. जसा आनंद शोधता यायला हवा, तशीच स्वयं- प्रेरणा देखील आपण जागृत करायला हवी. फार गुरफुटून गेलोय आपण एकाच ध्यासाच्या मागे. सगळे करतात, पूर्ण जग तसंच चाललंय म्हणून त्यांच्यासारखे होण्याचा आणि करण्याचा अट्टहास आत...

Sometimes I’m afraid I’m happy, but because I expect it to be something else, I question the experience. So now, when in doubt, she shrugged with true bravado, I’ll assume I’m happy.     ― Carrie Fisher, Postcards from the Edge. Something happened and all the happiness and positive spirits I was feeling are drained now. Sometimes my mind scares me with the dire things it thinks. I cannot give up. I don't give up easily. I mustn't now too. It helps to ponder over things that trouble us over a span of couple of hours. A few hours earlier I felt extremely dejected at my failure of attaining something I was confident I had in my kitty. Then, I started talking to myself about the futility of unnecessary freaking over the unoccurred and voila! I feel fit as a fiddle, not drained emotionally nor depressed at all. This only makes my resolve to seek the higher transformative powers of creating change within myself and embracing it too more stronger than ever. It's true th...

क्या हुआ जो युग हमारे आगमन पर मौन? सूर्य की पहली किरण पहचानता है कौन? अर्थ कल लेंगे हमारे आज के संकेत।  #दुष्यन्तकुमार आज मुझे खामोशी की आवाज़ सुननी थी। मगर कही सुनाई नहीं दी। रोजमर्रा की जिंदगी में इतने सारे हादसे होते रहते है की उनका महत्व कम हो गया है। उन्हें बार बार दोहराने का कोई फायदा ही नहीं। पहले किसी दोस्त को मन की दुविधा कितनी आसानी से बता दिया करती थी मैं, आज उसी दोस्त को मेरी बातों का बोझ न लगे इसी विवंचना के कारण मैं खामोश हो जाती हूँ। कितनी अजीब बात है की हम में से कई लोगों को एहसास तक नहीं होता जिंदगी की इस टेढ़ी-मेढ़ी झंझटों का और यदि एहसास हो भी जायें तो उसमें से बाहर कैसे निकले ये एक नयी पहेली सामने आ खड़ी उठती है। कुछ साल पहले तक मुझे खुदसे बहुत शिकायत होती थी की मेरी जिंदगी किसी और की तरह क्यों नहीं है। जैसे मैं किसी और को अपने नजर से देखती थी तो उनकी जिंदगी मुझे बड़ी परिपूर्ण लगती थी और खुदकी बहुत कष्टप्राय। यह एहसास श्री. मुन्शी प्रेमचंदजी की कहानियाँ पढ़कर द्विगुणित हो जाता था। फिर धीरे- धीरे बात ऐसी समझ आयीं की ना ही किसी और के सुख से हमें अपने दुखों का क...

I am inspired to write this post after reading a fellow blogger and someone I look up to. Thank you, Mandy. Yesterday, I was talking to a friend since it was his birthday. We got chatting about the current new things in our lives. When I mentioned that I am taking some academic courses apart from my Civil Services studies, he discouraged me saying I should focus on some goal. An only goal where I would be the best. I tried reasoning and telling him how these courses are shaping my understanding as a person, someone who is into Sociology and the likes but I failed miserably. I had to listen to a lot of negative and discouraging conversation. Dejected but also in a way feeling that not many people understand the importance of studying various fields, I hung up. And today, I read  Mandy's blogpost  about using goals as tools. She is such an inspiration to me. I always feel that having too many goals can be a distraction but I also strongly believe that these too many go...