The Rebelle blog

गेल्या आठवड्यापासून पाऊस सगळीकडे चांगलाच पडतोय आणि हळूहळू पावसावरचे लेख देखील वाचण्यात येऊ लागलेत. मला फार पूर्वीपासूनच पावसात भिजणं आवडत नाही. कॉलेजच्या दिवसांत देखील ट्रेनने प्रवास करताना अनेकवेळा चिंब भिजून त्या गर्दीत चढताना जीव नकोसा व्हायचा. मला सर्दी लवकर होते म्हणून देखील मी पावसात भिजणं कटाक्षाने टाळते. तर आज हा इथे लिहिण्याचा उहापोह यासाठी की एका मैत्रिणीने तिच्या पावसाळी दिवसांच्या भुट्टा खाणाऱ्या आठवणी लिहिल्यात आणि त्या वाचून मी देखील काही क्षण त्या सुंदर गतकाळात स्थिरावले.  एके दिवशी पावसात चिंब भिजून कॉलेजला पोहोचले तर तिथे आमचा स्टुडिओच गळत होता. सगळीकडे फरशीवर पाणी आणि त्या अंधारलेल्या जागेत आम्ही मिळेल त्या कोरड्या जागेत बसलेलो मला आजही लक्ख आठवतंय.  नंतरच्या आठवणी ह्या जेजेतल्या हिरव्या पटांगणावर पडणाऱ्या पाऊसधारा बघण्याच्या आणि नाचत उड्या मारत पावसाला चकवत स्टुडिओ ते कॅन्टीनला पळण्याच्या ह्या होत्या.  इंटर्नशिपच्या काळात व्हीटी ते कुलाबा बहुतांशी मी पायीच प्रवास करायचे. तेव्हा छत्री सांभाळत, हातातलं पुस्तक भिजू न देता, इतर लोकांना चुकवत तो रस...

By sheer chance, I reached early today at the train station. In the past few days, there has been a crazy churning of thoughts and ramblings in my head which find an outpouring here, somehow on the train platform whilst waiting for the train. It got me thinking of the many moments and years of train travelling where there wouldn't be enough time to ponder upon all these thoughts. My twenties were spent in a hectic train travel where the journey would be either spent reading or sleeping. Since it took a good two hours minimum for travel within the city, this little break was essential for recharging the energies. The winter seems brutal this year with temperatures dipping down and me, who hasn't ever experienced the coveted "mumbai winters" find myself adjusting to the chill and foggy landscapes. The foot fracture has been troubling me. Cold has seeped into my bones and made walking painful. The inflammation makes it difficult to traverse long distances or stand for ...

I missed my morning train today by fraction of a second. Sat down on the station platform seats for half an hour until the sights around me overpowered me into an irritation. While I was making grand plans of things to do as I begin work, it dawned upon me that a slight detour is putting me into such a negative spiral. Perhaps, I am taking things too seriously but then, when haven't I? Armed with a fat book in hand, waiting for the train can be a rather long ordeal. In the meantime, I see more trains apart from my destination departing the station. Secretly I envy the people who leave for their work on time, take the same train and are punctual to the core. This morning is making me churn some unwanted thoughts. All I need is some calm and quiet. The change in my routine has slightly unbalanced my composure today morning. This is also a lesson. The trivialities of life are bogging me down. Or, a missed train ride is making me think so drastically. In any case, I am looking a...

आज मी बऱ्याच दिवसांनी ट्रेनचा प्रवास केला. तसा नेहमीच करते, पण आज पुस्तक वाचता- वाचता गर्दी कमी असल्याकारणाने बाहेर खिडकीतून बघायला मिळालं. काही विचार डोक्यात आले. जिथे उतरले तिथून ज्या रस्त्यावर पायपीट करायला सुरुवात केली तिथे ताम्रशिंबी अर्थात कॉपर पॉड ची ओळीने लावलेली असंख्य झाडं रस्ताभर मला साथ करत होती. पिवळ्या रंगाची अशी उधळून पाहून मन प्रसन्न झालं. मला उगाच त्या रस्त्यावरून परत येता जाता फिरायला आवडेल असं वाटून गेलं. मी मुंबईतल्या फोर्ट भागातल्या छोट्या रस्त्यांवर अशीच फिरते. एकटीने चालायला मला फार आवडतं. डोक्यात असंख्य विषय असतात, त्यांच्याशी एक द्वंद सतत चालू असतं. चेहरा निर्विकार ठेवून फिरणं आता मला जमतं. पूर्वी मी करत असलेल्या विचारांनी फार गुंगून गेल्यामुळे माझ्या चेहऱ्यावर त्रासिक भाव फार पटकन उमटायचे. आता थोडं शहाणपण आलंय. आज रस्त्याने चालताना, ऐन उन्हात त्या पिवळ्या फुलांनी बहरलेल्या झाडांनी फार आत्मिक समाधान आणि शांतता दिली माझ्या विचलित चित्ताला. गेल्या कित्येक दिवसांपासून सारखं माझी फार घालमेल होतेय, सतत अजून न घडणाऱ्या गोष्टींनी मला फार चिंतातूर केलंय. कोणाशी ब...

I've been talking to a lot of people these days. This is for one of them. While interacting with different age groups, I've realised how much I get to learn from them. Sometimes I've felt too stagnated and opinionated on certain issues, these people help clear the fog instantly. Also it's a great idea to put forth our views without feeling repressed or judgemental about them too. I believe when such freedom of thought is accorded, people open up more comfortably and the conversation gets a direction. In this age of instant communication mediums, we've lost that subtle art of expressing our feelings. There are a hundred messages from our coworkers and friends and acquaintances all that begin and stop within two sentences usually: "Hi. What's up? Been long." Not that I wouldn't be happy when someone I haven't spoken to in ages greets me first, but the happiness is really short lived when I discover we don't have anything to carry further ou...