The Rebelle blog

केवळ काहीतरी रोज लिहायचं म्हणून लिहिणारे असे कितीक असतील आणि मनातलं कागदावर ओथंबून देण्यासाठी लिहिणारे किती असतील? नुसती उगाच आकडेमोड नकोच. हल्ली लोकांना फार लवकर राग येतो आणि तो लवकर व्यक्त सुद्धा होतो. तर्कावरून सुरु झालेला प्रवास तर्कशुद्ध विवेचनावरच थांबतो असं तर अजिबातच होत नाही. काल एका मराठी वृत्त वाहिनीवर हैदराबाद मध्ये कन्हैया कुमार वर चप्पल फेकली गेली त्यावर चर्चासत्र बघितलं. इतके खुजे लोक राजकारणात आहेत आणि असं विषारी राजकारण करतात हे बघून वाईट तर वाटलच पण आपल्या देशाच्या गौरवशाली परंपरेबद्दल ह्या लोकांच्या मनात किती भ्रामक समजुती आहेत, याचादेखील प्रत्यय आला.  मुळातच विद्यार्थी चळवळ हि काही आज किंवा काल सुरु झालेली चळवळ नाही. तिला देखील काही इतिहास आहेच. आजच्या राजकारणात मुरलेली मंडळी जेव्हा इतका विखारी विद्यार्थी द्वेष व्यक्त करतात तेव्हा आश्चर्यापेक्षा त्यांची मला कीवच जास्त येते. एका विद्यार्थ्याने तुम्हाला एवढं जेरीस आणलं आहे कि त्याच्यावर तुम्ही आता चप्पल देखील फेकतात, त्याला जीवे मारायची धमकी देतात, हात पाय तोडणे यासारख्या फुटकळ घोषणा करतात आणि त्याला तु...

Not sure if this is an under-statement but so many struggles through human life seem too irrelevant when seen through different tinted shades. In my country right now, there is a huge debate, newspapers filling their columns and eminent writers, public personalities moaning over political judgements and chaos ensuing in society over nationalism and anti-nationalism, sedition and loyalty to the religion major. It's sickening but true how students, writers, common people feel the brunt of black jacks but the bureaucracy fails to see the many-hued superficialities it lays on its billion citizens. Do we have to really wade through such deep, murky waters to reach to the bottom of what seemingly is utter trash? How do we fare in the eyes of the world? Perhaps, that we cannot be bothered to worry about since our nation in itself is a great entity that has survived for aeons and shall do so, with all the ancient rooted philosophies deemed oh-so-relevant in 21st century. Correct me i...