The Rebelle blog

आज मी बऱ्याच दिवसांनी ट्रेनचा प्रवास केला. तसा नेहमीच करते, पण आज पुस्तक वाचता- वाचता गर्दी कमी असल्याकारणाने बाहेर खिडकीतून बघायला मिळालं. काही विचार डोक्यात आले. जिथे उतरले तिथून ज्या रस्त्यावर पायपीट करायला सुरुवात केली तिथे ताम्रशिंबी अर्थात कॉपर पॉड ची ओळीने लावलेली असंख्य झाडं रस्ताभर मला साथ करत होती. पिवळ्या रंगाची अशी उधळून पाहून मन प्रसन्न झालं. मला उगाच त्या रस्त्यावरून परत येता जाता फिरायला आवडेल असं वाटून गेलं. मी मुंबईतल्या फोर्ट भागातल्या छोट्या रस्त्यांवर अशीच फिरते. एकटीने चालायला मला फार आवडतं. डोक्यात असंख्य विषय असतात, त्यांच्याशी एक द्वंद सतत चालू असतं. चेहरा निर्विकार ठेवून फिरणं आता मला जमतं. पूर्वी मी करत असलेल्या विचारांनी फार गुंगून गेल्यामुळे माझ्या चेहऱ्यावर त्रासिक भाव फार पटकन उमटायचे. आता थोडं शहाणपण आलंय. आज रस्त्याने चालताना, ऐन उन्हात त्या पिवळ्या फुलांनी बहरलेल्या झाडांनी फार आत्मिक समाधान आणि शांतता दिली माझ्या विचलित चित्ताला. गेल्या कित्येक दिवसांपासून सारखं माझी फार घालमेल होतेय, सतत अजून न घडणाऱ्या गोष्टींनी मला फार चिंतातूर केलंय. कोणाशी ब...

एखादया सुंदर संध्याकाळी आपल्या जिवलग मैत्रिणीला भेटावं आणि सांगीतिक मैफिलीत रममाण होऊन निघावं आणि त्या आठवणींना सुंदर दुजोरा देत परत एकत्र घरी जाणं, यात अवर्णनीय आनंद आहे. मी तो कालच अनुभवला. मोकळ्या आकाशाखाली गारवा असलेल्या भव्य मैदानावर स्टेज समोर बसून शास्त्रीय नृत्याची मेजवानी आणि तितकंच उस्फुर्त असं वातावरण फारच छान अनुभूती देऊन गेला. सुरुवात शाळकरी मुलींच्या अतिशय लयबद्ध लेझीम नृत्याने झाली. आम्हा दोघींच्या आनंदाला पारावार उरला नाही. त्यातच ओळखीचे असे वाटणारे बरेच चेहरे डोळ्यासमोरून तरळून गेले. अवतीभवती असणारा लोकांचा सळसळता उत्साह आमच्यात देखील परावर्तित होत होता. ते तीन तास खूप आनंददायी क्षण देऊन गेले. मैत्रिणीला बऱ्याच दिवसात भेटले नव्हते. ती भेट झाली आणि पुस्तकांवर मनसोक्त चर्चा केली. रोजच्या धावपळीच्या आयुष्यात कितीतरी गोष्टी राहून जातात. आम्ही एकमेकींना कितीही व्यस्त असलो तरी आठवणीने आवडलेलं शेअर करतो. कधीतरी बोलणं होत नाही, पण ती नाळ घट्ट जोडलेली असल्यामुळे विशेष असा काही आमच्या वागण्या- बोलण्यात फरक पडत नाहीच. हीच तर जीवच्च - कंठच्च मैत्रीची खूण. अशा कित्येक ओळखींना...